"Hei, Rinnie, kom check hier!" roep ek opgewonde.
"Wat?" roep sy bot uit die kombuis. Ek kan hoor sy doen haar bes om nie nuuskierig te klink nie.
"Modderfontein het 'n fliek!"
"Jy praat tjol, man," sê sy ongelowig, maar sy loer tog onseker by die sitkamer in.
"Nee regtig." Ek hou die koerant omhoog sodat sy kan sien. "Hulle wys een of ander grilfliek, Nag van die Monsters. Dis weird, hoor - 'n Afrikaanse horrorfliek! Ek het nie eers geweet daar is sulke flieks in Afrikaans nie. As ons ons roer, kan ons nog betyds wees vir die eerste vertoning. Tannie Ans het vir ons sambrele gelos."
Rinnie staar ongelowig na die advertensie. "Dink jy nie tannie Ans sal vies wees nie? Jy weet Ma hou nie eintlik daarvan as ons sulke flieks kyk nie…"
"Komaan, man, moenie so chicken-gat wees nie. Tannie Ans en oom Dirk kom tog in elk geval eers vanaand huis toe. Ons los net 'n briefie om te sê waar ons is. En dis Ma-hulle se verdiende loon oor hulle ons alleen in hierdie boring plek gelos het terwyl hulle lekker oorsee is."
"Oukei," sê Rinnie huiwerig. "Maar dink jy hulle sal my laat ingaan? Het die fliek nie 'n age-dinges nie?"
"'n Age-restriction," help ek haar reg. "Ag, hulle gee nie meer deesdae om hoe oud mens is nie," stel ek haar gerus. "Hulle soek net jou geld. Toe, roer jou, ons moet nog die plek loop soek. Ek het geen idee waar die straat is nie."
Rinnie glimlag. "Orraait, maar net op een voorwaarde: jy moet raai wat is klein, pienk en lek graag 'n mens se tone."
"Rinnie!"
"'n Vriendelike polonie!"

Ons sukkel lank om die fliekteater te kry. Die plek is in 'n vuilerige straatjie, weggesteek tussen twee groot geboue. Retsnom Teater staan bokant die glasdeur geskryf in letters wat plek-plek afskilfer. Selfs al het ons elkeen 'n sambreel is ek en Rinnie papnat toe ons by die teater instap. Ons is net betyds, sien ek op my horlosie. Dis net vyf minute voor die fliek moet begin. Dit is skemer in die kleinerige voorportaaltjie en daar is geen teken van ander mense nie. Teen die mure is fliekplakkate wat stokoud lyk. Ek ken nie een van die flieks nie.
"Hallo?" roep ek huiwerig.
"Net 'n oomblik!" roep 'n stem.
"Hel, dié plek is goed creepy," fluister ek vir Rinnie.
"Stop dit," brom sy. "Jy probeer my altyd bang maak voor 'n grillerige fliek."
Voor ons verder kan praat, kom 'n man met donker klere uit 'n kantoortjie te voorskyn. Hy is vet en dit lyk of hy sy bles probeer toekam met die paar haartjies wat nog op sy kop oor is. "Julle hier vir Nag van die Monsters?" sê-vra hy met 'n verveelde, heserige stem.
Ek knik.
"Dit sal tien rand wees."
Ek kyk verbaas op. "Ons soek twéé kaartjies, asseblief, meneer."
Die man lyk geïrriteerd. "Ek sê mos dit sal tien rand wees."
Ek oorhandig die geld verstom. In die stad sal ons minstens vier keer soveel betaal vir twee fliekkaartjies.
"Lekker gril," brom die man. "Hoop julle weet waarvoor julle julle inlaat." Hy beduie woordeloos na 'n deur aan die anderkant van die vertrek.
Dis 'n dof ding om te sê, dink ek vies. Ek is mos wraggies nie meer 'n bybie nie.
Ek en Rinnie stap Retsnom Teater se enigste flieksaal stil-stil binne. Ek was nie vroeër besig om haar bang te praat nie - die plek is regtig weird. Daar is niemand anders in die fliek nie. Die saal lyk baie oud en afgeleef, en daar slaan 'n mufreuk uit die stoele op. Ons skuif in die agterste ry banke in.
"Stefan, ek moet toilet toe gaan," fluister Rinnie die oomblik toe ons sit.
"Flip, Rinnie, vir wat het jy nie vroeër gesê nie?" My suster móét altyd op die stupidste tye toilet toe gaan.
"Ek's nou terug, oukei," sê Rinnie vies. "Ek het gesien waar die badkamers is."
"Jy beter jou roer, die fliek gaan nou-nou begin."
Dit voel weird om so alleen in die donker te bly sit. Dit reën weer hard buite. Ek kan hoor hoe die donderweer buite slaan en die reën suis op die dak. Ek gril toe my been skielik aan Rinnie se nat sambreel raak. Jis, hierdie plek is genoeg om Arnold Schwarzenegger die creeps te gee! Dis definitief 'n cool plek om horrorflieks te wys.
Die ligte verdof eensklaps. Flip, waar bly Rinnie? Ek het haar mos gewaarsku sy moet vinnig maak. Nou gaan sy die begin van die fliek mis.
'n Bewerige beeld verskyn op die doek. Die beeld spring twee of drie keer en dan kom dit tot stilstand. Op die skerm is 'n outydse kasteel met die maanlig wat grillerig daarop weerkaats. 'n Wolf tjank bloedstollend en dan is alles doodstil.
Dit lyk nie eintlik baie opwindend nie, dink ek grimmig. Outydse grilflieks speel altyd in een of ander donker kasteel af.
Iewers tjirp 'n kriek skril, maar verder is daar geen musiek of geluide in die fliek nie. Die kamera volg 'n voetpaadjie wat na die kasteel lei. 'n Gehyg raak geleidelik hoorbaar, en haastige voetstappe, soos iemand wat hardloop. Iemand verskyn aan die punt van die voetpad. Aan haar lang hare skat ek dit moet 'n meisie wees. Sy strompel-val in die rigting van die kasteel. Stupid meisiemens, dink ek. Hoekom is die meisies in die grilflieks altyd so dom? Kan sy nie sien daar's iets verkeerd by daardie kasteel nie? 'n Mens kan net die meisie se bene sien wat op en af pomp soos sy hardloop. Haar een knie bloei, seker soos sy geval het.
Ek wip van die skrik toe 'n donker skaduwee skielik na die meisie gryp. Sy gil oorverdowend. 'n Harige klou gryp haar enkel vas en sy val gillend op die paadjie neer. Toe ek die monster se bloedbelope oë en kwylende tande sien, verstaan ek dadelik hoekom die meisie besig is om weg te hardloop. Niks in daardie kasteel kan erger wees as die gedrog voor my op die skerm nie. Hoendervleis slaan in kolle op my arms uit en ek byt onwillekeurig my onderlip vas.
Die monsterding grom en ruik aan die meisie se spartelende voet. Die meisie se been raak stil en sy hou op skop, asof sy besef daar is geen uitkomkans nie. Geleidelik beweeg die kamera op, sodat 'n mens vir die eerste keer haar gesig kan sien. My asem stok in my keel toe ek die vreesbevange uitdrukking op haar gesig sien. Sweetdruppels pêrel teen haar neus af en haar hare klou in slierte teen haar gesig vas.
Dit voel of 'n reuse slak stadig teen my rug afseil en ek raak yskoud.
Wat de…? Dis onmóóntlik! Ek knip my oë, asof ek hulle nie kan glo nie.
"STEFAN!" gil die meisie oorverdowend, en die monster brul woedend.
"Rinnie…!" fluister ek verstom.