Thomas@geraamte.net

Carina Diedericks-Hugo

LAPA

"Jy was onkant! Die drie tel nie." Thomas tel die rugbybal op wat Hannes pas tussen die pale gedruk het.
"Wat? Is jy mal? Jy't 'n bril nodig, man! Ek was nie onkant nie!"
"Jy was," stry Thomas.
"Jou ouma kon sien jy was onkant en sy bly in flippen Pretoria!" Hannes storm nader en beduie woes met sy waai die arms. "My ouma wat in Pretoria bly kan sien jy kan nie rugby speel nie!" "Ek kan nie rugby speel nie?" Thomas gooi die bal neer. "Ek kan nie rugby speel nie? Jy speel soos 'n ... soos 'n meisie ... 'n graadeen-meisie!"
"Jy is 'n meisie!" skree Hannes en stamp vir Thomas teen sy bors. Blitsvinnig stamp Thomas vir Hannes terug. Voordat Hannes weer iets kan doen, hardloop Lukas nader en gaan staan tusen hulle. "Hey, moet nou nie dof wees nie julle! Los dit. Ons kan anyway nie meer speel nie. Die onder-19's is hier om te oefen. "Great. Ek is in elk geval moeg om met losers te speel!" sê Hannes.
"Whatever, Hannes," mompel Thomas en gaan tel weer die rugbybal op.

Virus

Jaco Jacobs

LAPA

Jake skrik met 'n ligte rukbeweging wakker - elke spier dadelik snaarstyf gespan, sy hande op die pistool. 'n Oomblik lank lê hy net so in die stikdonkerte. Het iets hom wakker gemaak? Dis doodstil. Die enigste geluid is sy sagte asemhaling teen die koel materiaal van die slapsak. Stadig ontpan hy.
Dis verstommend hoe vinnig 'n mens aanpas. 'n Week gelede het hy nog soggens maklik dwarsdeur die skril, deurdringende geluid van die wekker geslaap. Nou voel dit of elke senupunt 'n fyn sneller is wat sy lyf op die geringste geluid laat reageer.
Jake blaas sy asem uit en maak sy oë weer toe.
Dis vandag Sondag, besef hy. Presies 'n week na die uitbreking. Nie dat die dae se name meer sak maak nie. Dit voel nie of daar net 'n week verby gegaan het nie.
As dit alles in een van my gunsteling-comics gebeur het, sou jy net 'n paar raampies nodig gehad het om die afgelope week op te som. Hy kan dit in sy verbeelding sien...

Pandora se boks

Nelia Engelbrecht

Tafelberg

"Dit gaan 'n wonderlike jaar wees," sê my pa met sy skoolhoofseun.
Sure. Ek meen, wat kan nou beter wees om jou matriekjaar weg van al jou vriende af begin in 'n one horse town aan die anderkant van die aarde?
Maar nou ja, ek is aanpasbaar. Adapt or die; dit het ek verlede jaar agtergekom.
Ek kyk na my pa langs my in die kar. Al sal dit nou nie hardop sê nie, lyk hy nie bad vir 'n middeljarige man nie. Hy het darem nie 'n bierboep soos die res van die manlike bevolking bo veertig nie.
"Hoërskool Boskloof is een van die voorste plattelandse skole in in die land," sing hy sy lofsang verder. Ek vryf my nek. My skoolhemp se kraag krap my. Nuwe skoolhemp, romp, kouse, skoene, alles. Ek kyk na my voete. Ek hoop my pa het gesien hoe blink my skoene. Dit is verseker die laaste dag wat hy sulke blink skoene langs hom in die kar gaan sien."
Hy het 'n issue oor skoolskoene. Verlede jaar toe hy adjunkhoof in die stad was, was die kinders gereeld in die moeilikheid oor vuil skoene. Totally ridiculous.

Spore in die Arep

Marie Reyneke

Human & Rousseau

"Nee flippit, man! Jy gaan ons verongeluk!"
Wessel skop met albei sy nommer tiens onder die paneelbord vas en gryp wild na vashouplek, terwyl dit voel of die jeep vir die soveelste keer gaan gat omgooi teen die opdraande. Klippe kraak onder die beurende bande en spat knersend onder die wiele uit toe Jurgen die petrolpedaal dieper intrap en die voertuig met 'n onverwagte swaai weer lyfgee vir wat veronderstel is om 'n pad te wees. Die spul agterop die bak protesteer gilled.
Jurgen Pieterse grynslag, maar sy bruingebrande arms wat by sy kakiehemp uitsteek, stoei steeds met die stuurwiel. "Dis die Klein Karasberge die, ou. Wat het jy verwag? Teerstrate?" Hy stoot sy vingers vinnig deur sy kuif voordat hy die stuurwiel weer met mening pak.
Wessel verwerdig hom nie om te antwoord nie, en probeer homself klein maak in die beknopte kajuit van die jeep. Dit was so hittete of sy kop was teen die dak. hy loer deur die agterruit en sien hoe die ander vier half bo-op mekaar beland het, en nou sukkel om weer balans te kry. "Hou aan die tralies vas!" roep hy deur die oop ruit.

Lien se lankstaanskoene

Derick van der Walt

Tafelberg

Hy krap ongeduldig in die laai rond. Hy soek die kasset met die blou plakkertjie. Sy gunsteling. Glimlag toe hy dit raakvat. Hy druk dit in die videospeler en raap die koffiebeker van die vloer af op sonder om sy oë van die televisieskerm te haal. Hy druk die speelknoppie en lê agteroor in die stoel. Hy vat 'n slukkie koffie. Glimlag.

Die dogtertjie trap water in die middel van die swembad. Met een arm klou sy aan 'n geel opblaaseendjie, met die ander beduie sy wild. Sy praat met iemand buite die beeld. Haar nat hare klou aan haar voorkop. Die video het geen klank nie.
Die kameraman is duidelik 'n amateur Die beeld kantel na links, dan regs, zoem rukkerig in op die dogtertjie se gesig. Die dogtertjie se mond beweeg aanmekaar. Dit lyk asof sy opgewonde iets vir iemand buite die veld vertel. Sy is haasbek.
Die kamera beweeg na links waar 'n seuntjie op die rand van die swembad agter twee hondjies aan hardloop. Hy het 'n rooi swembroekie aan. Sy swart krulhare is deurmekaar en met sy twee stewige beentjies stamp hy kwaai op die grasperk.
Dis 'n swart hondjie en 'n wit hondjie, albei so twee bakstene hoog. Hulle hardloop voor die seuntjie uit, maar gaan kort-kort staan en draai om. Hulle stertjies waai en hulle blaf opgewonde maar geluidloos.
Die seuntjie verloor belangstelling in die hondjies. Hy stap tot op die rand van die swembad. Die kamera volg hom rukkerig.

Thomas@aksie.net

Carina Diedericks-Hugo

Lapa

"Flippit! Dit voel asof 'n moewiese 4x4 my bene getrap het," hyg Hannes en val op die mat by Thomas se voete neer.
"Sis! Jy sweet so, dit stroom by jou ore uit, man! Skuif 'n bietjie op," sê Thomas en stamp met sy voet teen Hannes. "Hoe ver het julle gedraf?"
"Op teen Seinheuwel en weer af." Lukas sak langs Hannes op die mat neer. "Ek dink nie ek sal ooit weer my bene kan gebruik nie. En my longe voel asof hulle gerasper is."
"Is julle mal of wat? Was daar girls wat julle wou beïndruk?" vra Thomas.
"Hallo! Is die TV-kameras se ligte besig om jou brein te smelt, he?" Hannes sukkel regop en leun op sy elmboë. "Het jy vergeet ons het een van die dae rugbyproewe? Ek wil nie my naam ruk as ons saam met daardie graadtiens moet speel nie. Daai ouens is hectic!"
Thomas sug en gooi die draaiboek wat al besig is om uitmekaar te val op die koffietafel neer. Hy is die een wat sy naam met 'n plank gaan slaan by die proewe. Hy het nog nie kans gehad om een keer te oefen nie. En die graadnege-kamp was omtrent die laaste keer dat hy verder as tien meter gehardloop het. Maar ten minste is dit net by die skool. As almal gaan sien hoe hy sy naam op nasionale TV vinniger as 'n Formule 1-renmotor weggooi, sal hulle baie gou vergeet dat hy onfiks by die proewe was.

Suurlemoen!

Jaco Jacobs

Lapa

Ek het vir Zane gesê dis 'n simpel idee om vir Mozart lipstick aan te sit.
Oukei, dit sou seker actually snaaks gewees het, as ons nie uitgevang is nie. Die hele ding het begin met die lipstick wat hy vanoggend voor skool opgetel het. Revlon Passion Fruit. Bloedrooi. Ek sien al heeldag hy probeer aan iets dink om daarmee aan te vang.
Toe die klok lui vir tweede pouse, keer juffrou Pienaar my voor en vra of ek gou vir meneer Marx 'n koevert sal gee. Meneer Marx is die musiekonderwyser. Sy klas is op die punt van die ry buitenste klasse, seker sodat die musieklesse nie die res van die skool teen die mure moet uitdryf nie.
"Kan sy nie haar eie liefdesbriewe aflewer nie?" brom Zane.
Dis een van die skool se legendes - hoe meneer Marx en juffrou Pienaar mekaar een aand gesoen het toe hulle moes toesig hou by 'n skoolsokkie. Daar is al soveel weergawes van die storie dat niemand meer weet wat die waarheid is nie, en daar was soveel "ooggetuies" dat dit wraggies nie 'n baie private smooch kon gewees het nie.
Ek klop aan meneer Marx se deur. Geen antwoord nie. Ek loer deur die venster. Die klas is leeg.

Miserella

Fanie Viljoen

Human & Rousseau

Miserella sak grond toe, die donker deur teen haar rug, met die wind wat haar hare stringerig verby haar gesig waai. Wat haar trane droogmaak so gou as wat sy hulle kan huil.
Buite die kamer hoor sy nog Juvenis, Violenta en Laniolet se stemme. Maar sy kan nou nie meer uitmaak wat hulle sê nie. Dit smelt weg saam met die geluide in die vertrek. Die klap, skuur en kraak van meubels, die suisende wind, die grommende onheil.
En in haar kop kom daar nóg geluide, diep, swaar orrelklanke, dreunend. Die note van die Lamentum-serenade van Volaticus, Juvenis se gunsteling wat sy soms vir hom speel. Die musiek wat Volaticus vir sy vrou gekomponeer het ná haar wrede dood aan die kake van 'n weerwolf, so word vertel.
Miserella probeer die snikke wat uit haar bors wil bars, in toom hou. Haar oë is vasgenael op die vaas met die as.
Dit word stil. Skielik. Die windjie draal net vir 'n oomblik langer en raak dan ook weg.
Is dit verby? kom die vraag in Miserella op. Soos gister? Gaan daar niks gebeur nie? Het Mortallus dit weer nie reggekry om uit die as op te staan nie?
Vrae wat oor en oor deur haar spoel.
Maar toe! 'n Weerligstraal. Blitsend! Van die dak af, vloer toe. Die tafel spat in stukke, splinters hout klief deur die lug. Die kerse ontplof. Hulle vlamme gaan dood, maar die kamer is nou gehul in 'n helder wit lig, wat dring tot in elke donker skeur en vergete hoek. 'n Geluid soos botsende treine, skeurende metaal en hartverskeurende gille.