Dis selde dat mens 'n boek in die hand neem wat jou van die eerste bladsy af lok met 'n tintelende belofte van nog véél meer. Die ongelooflike avonture van Hanna Hoekom is so 'n boek.

Heel gou word die leser meegevoer in die dolle bestaan van Hanna saam met haar kunstenaar-ma Mana, haar halfboetie, haar twee stiefbroers en Beyers, hul akteurpa - 'n redelik ekstreme voorbeeld van die Nuwe Gesin, of liewer, die Nuwe Uitgebreide Familie van ons tyd. Hanna se biologiese pa is 'n gay modeontwerper in Johannesburg, haar halfboetie se pa is 'n skitterblink proefbuis - Mana se kreatiewe oplossing vir 'n tweede kind, sonder die aanwesigheid van 'n man. En toe trou Mana tog weer, met Beyers ... wat by gebrek aan juwele vir haar 'n knewel van 'n aartappel en 'n bossie pietersielie met 'n rooi strik aandra as verlowingsgeskenk.

Te midde van al hierdie buitenissighede, en oorskadu deur haar flambojante ma se andersheid, besin Hanna kalm oor die hoekoms in haar lewe. Sy het eers in die kleuterskool agtergekom dat ... die ander kleuters se ma's nie soos myne lyk of klink of selfs ruik nie. Dat hulle hoëhakskoene en nylonkouse dra, dat hulle nooit dink hulle weet beter as die kleuterskooljuffrou nie, en dat hulle na duur parfuum ruik. My ma ruik die meeste van die tyd na die paraffien waarmee sy haar verfkwaste skoonmaak. Stilweg gekwel oor haar afwesige en eweneens anderse pa, erken Hanna: die grootste skok in die kleuterskool was ... dat my maats almal pa's gehad het. Mans wat dasse dra en hulleself Pappa noem. Ek het net vir Gavin gehad. Hy was nie veel meer as 'n stem oor 'n telefoon nie. En dit was nie 'n stem wat by 'n das gepas het nie.

Binne hierdie gesin se bont verskeidenheid skat Hanna haarself as bra vaal, en sy koester één groot begeerte: om te skryf. Inderdaad kry die leser in die loop van die verhaal die taalbegaafde meisiekind se skryfpogings te sien: 'n sielkundige riller; 'n speurverhaal; 'n gedig; 'n liefdesverhaal; 'n kortverhaal - met as hoofkarakter die kleurryke wese wat Hanna wens sy was: 'n meisie met die eksotiese naam Fabienne. Hanna-die-skrywer betrek die leser spontaan in 'n diskoers oor die omstandighede in haar eie lewe wat aanleiding gee tot hierdie ontvlugtingskarakter Fabienne, en so kry die verhaal boonop 'n postmodernistiese kinkel.

Wanneer dié uitsinnige gesin Mana en Beyers se lank uitgestelde wittebrood in 'n hut op 'n berg gaan vier, word die kontraste en moontlike konflikte op die spits gedryf deur Gavin se onverwagte besluit om Hanna se vyftiende verjaardag saam te kom vier; en deur die net so verrassende, indien nie ontstellende, nuus dat Margot, Beyers se eks-vrou, 'n aktriiiiiize, in al haar teatrale glorie op pad is uit Amerika. Voeg hierby 'n skielike winterstorm, onbegaanbare bergpaaie én 'n krisis van die mees delikate soort ... en ineens val die maskers af en vervaag uiterlikhede. Die mees onwaarskynlike lid van die geselskap - die prima donna uit Los Angeles - bewys haar as redder in nood, en die baie werklike drama word 'n ondervinding wat almal saamsnoer.

Die ongelooflike avonture van Hanna Hoekom getuig van 'n skrywer wat midde-in die werklikheid van die moderne lewe staan en wat die uitsonderlike gawe besit om ook potensieel negatiewe temas met patos en balans uit te beeld; belangriker nog, met skrywersverantwoordelikheid.

Heel, heel selde, verskyn daar 'n jeugboek wat jou van binne af warm maak met soveel menslikheid en humor, en wat clichés - soos die stiefma- en stiefpa-sindroom - oortuigend kan ontmasker. Die ongelooflike avonture van Hanna Hoekom is so 'n boek.

Hanna sluit haar verhaal af met: Ek gaan daardie roman skryf ... Maar ek gaan nie oor 'n fabelagtige skepsel soos Fabienne skryf nie. Ek gaan 'n storie skryf oor 'n gemiddelde vaal meisiekind met 'n onwaarskynlike ma en 'n selfs meer onwaarskynlike pa. En die leser sug. Twéé maal. Die eerste keer oor die wonderbaarlike storie wat pas tot 'n einde gekom het. Die tweede keer is die sug eintlik 'n ver-sugting: Hopelik is Hanna Hoekom nog lank nie uitgesels en uitgeskryf nie!

Hiermee die gelukwense van al drie keurders wat entoesiasties en eenparig voorgestel het dat vanjaar se Goue Sanlam-prys vir Jeuglektuur in die Afrikaans-kategorie toegeken word aan Marita van der Vyver.

Linda Rode
KEURDER