Soos bloed uit 'n klip ...

'n Beklemmende gevoel
'n koue hand wat jou hart omsluit
woorde soos messteke
verwyt op verwyt
'n vloerlap ... opgebruik ...

Guns op guns het jy hul bewys
terwyl jou noodkreet ten hemele rys
jou lewenskrag word uitgesuig
en dan soos 'n pap lemoen
w e g g e s m y t

Al wat oorbly na hul honger gestil is
is 'n leegheid wat erger as dood is
en dan, as jy voel jy kan nie meer
word 'n salf van êrens
op jou oop wond gesmeer

Soos die louter van vuur
wat die hart suiwer
word jy gekenter
en sypel die bloed
terug in die klip

Stefan van Zyl (17)

Ek het vandag 'n groot prent geteken,
van die kinders in Japan,
hulle oë was honger
en hulle hande stukkend,
en ek het gewens dat ek soontoe kan gaan.
Ek het vandag 'n rol film geneem
van 'n baba in Irak,
met sy duim in sy mond het hy warm en stil
in 'n asblik gelê en slaap.
Ek het vandag 'n bos blomme gekoop,
en na 'n vriend se graf toe gery,
met 'n briefie geheg, het ek dit net daar gelos,
en weer my pad in die verkeer gekry.
Ek het vandag deur 'n koerant geblaai,
en gelees van 'n goeie pastoor,
hy het sy vrou met 'n tiener van 18 verraai,
en toe sy uitvind het hy haar vermoor.
Ek het vandag 'n gesprek gehad,
met 'n HIV-aktivis,
hy't my hand vasgehou terwyl hy rustig gesterf het,
tog het hy gehuil oor wat hy sal mis.
Ek het vandag soveel dinge gesien,
en met 'n dankbare hart geween,
en op my knieë gaan staan in 'n vuil straat,
want ek is hier, en ek is waarlik geseën.

Annelize Olivier

Verlore gedagtes

Daar is 30 weke in 'n dag,
7 maande in 'n week,
60 jare in 'n minuut
en 60 dekades in 'n sekonde.

Môre is gister,
Gister is nou
maar nou het nooit gebeur nie.

Ek lewe vir die dood,
die dood lewe vir my
maar ek's klaar dood
my graf is gegrawe.

Môre gaan ek treinstasie toe,
ek verterek na die lug.
Dit vat n sekonde om te gaan
maar 'n jaar om terug te kom.

Ek sien die lig,
dit kom al nader.
Ek val al hoe verder weg
maar die lig kom steeds al hoe nader.

Daar is n deur,
hy is oop.
Ek maak hom toe
en sluit hom
en loop in.

Ek het die deur tot my lewe gevind
maar die lig het my verblind van die waarheid.
Ek is verewig verlore!

Andre van der Berg (18)

Teleurstelling

Eers is daar hoop:
'n verwagting.
maar een vir een
val die pilare in.

Alle kragte
word ingespan,
elke alternatief
in oorweging gebring

Totdat plan A, B en C
ook misluk -

en 'n gevoel van totale magteloosheid,
verslaendheid oor jou spoel,
jou sonder trane agterlaat.

Leeg

Carla-Mari van den Heever (18)

Maanlignimf...

Sy was nog altyd een vir die maanlig,die donker.
Ek kry haar weer daar vanaand
Die maan se lig ets haar hartseer tog beeldskone gesig af.
Sy sit en tuur in die donker.
Die ewige dromer
Waar is haar gedagtes nou?
Loop dit draaie deur Parys, Rome, Londen
Hand aan hand met hom
Hy,wie se naam nie meer genoem word nie.
Laggend deur die Colloseum het hul gedartel en sorgvry duiwe gevoer
Hartstogtelik hul liefde by die Eiffeltoring verklaar
Die wêreld was hul speelplek.
'n Jaar later het die droom aan skerwe gespat
Leuens alles leuens
Hy is terug na sy vrou en sy.....
Haar oë het ophou vonkel
Haar vrolike lag het vervaag en haar drome het stof in 'n see van wind geword.
Half-mens en gebroke.
Haar oë dof, toon geen emosie.
Afgestomp teen die seerkry van die lewe.
Afvlerkengel wat nie meer kan vlieg...
Maanlignimf

Grethe Visser (18)

son en see is verleë,
maan en land is gekant.

op my berg sal ek staan,
en my wildste vrees tem.
gewoontes gaan verander,
uit my hawe sal ek moet swem.

môre is vandag,
almal sal sien:
ek is klaar gewag -
dit, is wat ek verdien

Adriaan Hazen (17)

Francien se Verlore Paradys

Ek onthou die ryslande, die suikerriet,
Kambodjabome vol roomwitte rose en
blomtrosse, die geur van speserykosse,
van wierook en blomme en eentoninge
gesange van Mohammedaanse vroue.

Maar ek onthou ook hoe hulle my Paradys
beset het - papgekookte waterrys en harde
suurgeworde maiz in halwe klapperdoppe,
buikloop, wandluise, vrees en verlange -
'n diep gat uit my lewe.

In Holland het ek tyd kom inhaal:
kuns gestudeer, viool leer speel,
'n huis gekry en 'n klein markiese-hof
en 'n man en twee honde en vier kinders.
En ek het leer stilbly oor my verlore paradys.

Maar binne is ek leeg -
verlatenheid
vernedering
verlies
brand my siel dood.

Carla-Mari van den Heever (18)

Jy't my vertel (van die son)

Ek wag toe maar vir die son om
op te kom.
Daar is nie 'n kouer tyd,
'n alleener uur,
as die wag vir die son nie.

Dit weet ons wag daarvoor.
'n Uitgerekte proses, aspris.
Gee ons tyd om aan te pas,
geleidelik, soos die padda in die pot.
Die wind waai raserig buite.

Kleur die wêreld stukkie vir stukkie in.
Skaduwees ontwaak.
Die sekelmaan verdof,
sal later verdwyn;
Luister!

Dis die voëls wat die son verwelkom.

Marietha Brits (16)

Die Vrou
(vir die Mona Lisa)

sy is 'n raaisel
die vrou
majestieus, donker
en
in misterie gehul

in haar neutbruin oë
sien ek 'n glans
wat uitlokkend blink
dis asof haar bloeiselpienk lippe
my nader wink . . .

haar vel 'n vlekkelose wit
haar hare swart soos ebbehout
en om haar mond
baie fyn
bly 'n glimlag sit

wie is sy ?
sy, wat so betowerend lyk
wat met haar slanke arms
na my wil gryp
haar hele wese roep na my

maar, helaas
sy bly 'n portret,
'n prent,

vir ewig vasgekluister in 'n skildery.

Stefan van Zyl (17)