Op 'n dag besef ma wolf dat daar nie meer kos in die yskas is nie. Sy roep haar sewe klein wolfies nader.
"Kinders, ek moet woud toe gaan om te jag. As ek weg is, sluit die deur agter my en moet vir niemand behalwe my oopmaak nie. Veral nie vir die nare slak nie," sê ma wolf.
"Maar hoe sal ons weet as dit die nare slak is, mamma?" vra die slimste wolfie.
"As iemand klop en in 'n fyn, sagte stemmetjie praat, nie pote het nie en slym oral mors, weet julle dis die nare slak," sê ma wolf aan haar sewe kinders.
"Hoekom mag ons nie vir slak oopmaak nie, mamma?" vra een van haar wolfies wat nie té slim is nie.
"Hy sal sy nare slym op julle gooi wat julle sal verlam maak en dan sal die nare slak julle in sy dop sit tot julle versmoor. En wanneer julle eers dood is, sal hy julle een vir een stadig op eet." Ma wolf is so vasgevang in haar eie storie dat sy vergeet die storie sal dalk die wolfies baie bang maak.

(Tekening deur Emma Swiegelaar)

Een van die kleinste fynste wolfies begin huil en die ander ses wolfies staan styf teenmekaar en bewe.
"Ek is jammer as ek julle bang gemaak het met die storie, maar dis beter dat julle weet," sê ma wolf kortaf. Sy glimlag effens en verdwyn by die deur uit. Vinnig sluit die wolfies die deur agter haar en maak seker dat die nare slak nêrens sal kan inkom nie.

(Tekening deur Sergio Juries)